W dniu 13 VII 1940 r. ustalono warunki komunikacji pocztowej pomiędzy gettem a światem zewnętrznym. Wolno było korzystać wyłącznie z kart pocztowych, pisanych tylko po niemiecku. Później jednak ruch pocztowy był wstrzymywany. Rekwirowano także paczki przychodzące do mieszkańców getta. Wszyscy mieszkańcy musieli też zdać aparaty telefoniczne. W marcu 1940 r. w budynki przy Placu Kościelnym 4/6 otworzono pocztę, która, jak długo było to możliwe, pomimo cenzury, umożliwiała mieszkańcom getta kontakt ze światem zewnętrznym. Wymiana poczty odbywała się w specjalnie wybudowanym w tym celu budynku na Bałuckim Rynku. Przychodziły tu korespondencja oraz paczki (często rekwirowane) i przesyłki pieniężne z okupowanej Polski oraz z zagranicy. Zajmowała się roznoszeniem i doręczaniem korespondencji prywatnej i urzędowej w getcie. Emitowała też własne znaczki w obiegu wewnętrznym getta.